kita sanggup membaca novel yg kita suka..sampai habis...
dari pagi sampai petang..sambung pulak waktu malam...
kadang kadang 2,3 kali baca...sampai menangis..sedih...
sebab menjiwai watak dan jalan cerita....
tapi kita jarang sangat nak bersungguh sungguh...
nk berusaha untuk membaca al-quran...
dalam sehari berapa kali sangat kita baca..
berapa ayat...berapa kerat..berapa baris...
susah sangat nk memahami...menjiwai...
sedangkan al-quran itu kalam Allah...
cerita dari Allah...dari pencipta kita...
kita sanggup berdiri lama lama...berjalan...
untuk shoping...makan angin...macam macam lagi..
tahan lenguh...tahan sakit kaki....
tapi kita selalu mengeluh...bila imam baca ayat panjang dalam solat...
hati ini selalu je berbisik..bila la imam ni nak habis baca..dah lenguh ni..
lambatnya rukuk....last last tak pergi berjemaah...
sedangkan solat itu untuk kesihatan kita...untuk kebaikan kita..
tapi kita jarang sangat sedar..kita banyak alpa....
kita suka sangat dengar lagu....lebih lebih lagi lagu dari seberang...
dengar banyak kali pun tak bosan..kalau boleh nk radio tu melekat je kat telinga...
baru semangat nk buat kerja..baru tak boring...sanggup beli keset..cd..vcd..
pasang dalam kereta...dalam bilik...dengar puas puas..
tapi bila azan berkumandang kat tv...cepat cepat je kita tukar siaran....
dalam kereta pun sikit sangat kita pasang keset mengaji..alunana ayat suci...
jarang sangat earphone ni mainkan bacaan imam imam yg hafiz...
padahal ayat al-quran tu ubat untk penyembuh jiwa..tapi kita sombong....
kita semangat sangat...hafal lirik lagu...dua tiga kali dengar pun dah ingat...
lagu omputeh..cair kat mulut...kadang kadang tak faham pun mksud lirik tu..
tapi sebab minat...bersungguh sungguh hafal...ada tu rasa bangga sebab dapat ingat..
org lain tak hafal lagi tapi kita dah hafal....siap boleh nyanyi lagi...
tapi sikit sangat kita hafal bait bait indah ayat al-quran...
yang hafal pun sebab terpaksa...
yang hafal pun sebab terpaksa...
terpaksa sebab nk lulus exam...tu pun lepas exam apa yg di hafal terus hilang...
sedangkan ayat ayat al-quran itu sebagai perisai kita...sebagai makanan jiwa...
tapi kita jarang sangat buat...
kita nk sangat masuk syurga...tapi kita masih lagi tekun membuat dosa...
dimanakah tempat kita....



















